บทที่ 4

บทที่ 4

หร่วนซูเหออ้าปากกว้าง กรีดร้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

เธอใช้เวลาระบายความคลุ้มคลั่งอยู่เพียงสิบกว่าวินาที ก่อนจะรีบปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ จากนั้นก็ลากขาที่บาดเจ็บ เดินกะเผลกไปยังประตูบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เธอดึงไม้ท่อนใหญ่ที่ใช้ขัดประตูออก แล้วเปิดประตูเข้าด้านใน

ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ ใต้ชายคาบ้าน ใบหน้าของลู่เจิ้งเสียงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

สิ่งแรกที่สะดุดตาคือแผลเป็นขนาดใหญ่บริเวณแก้มขวาใกล้ใบหูของเขา มองแวบแรกก็ดูน่ากลัวอยู่ไม่น้อย

แต่เมื่อพิจารณาให้ดีแล้ว นอกจากแผลเป็นน่าเกลียดบริเวณข้างหูนั้น เขาก็ยังมีเสน่ห์และความหล่อเหลาในแบบที่แตกต่างออกไป

เมื่อคิดว่าเจ้าของร่างเดิมกับสามีที่แทบไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันเลยในแต่ละปี แทบไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้า

หร่วนซูเหอจึงเลียนแบบน้ำเสียงเย็นชาของเจ้าของร่างเดิม

“เข้าบ้านก่อนเถอะ เด็กสองคนเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน”