กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย espresso_3088
บทที่ 2
ทุกคนต่างประหลาดใจที่เด็กชายตัวเล็กเป็นฝ่ายก้าวออกมา ส่วนพยาบาลก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่ เธอมองเด็กชายตัวผอมกะหร่องด้วยแววตาสงสัย
หร่วนซูเหอกระแอมเบา ๆ ก่อนรีบอธิบาย
“แค่ก ๆ ใช่ค่ะ เขาเป็นญาติของฉัน เป็นลูกชายคนโตของฉันเอง เด็กสองคนค่อนข้างซน ออกไปเล่นจนเนื้อตัวมอมแมม อย่าถือสาเลยนะคะ ฮ่า ๆ”
พูดจบ เธอยังฝืนหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตัวเอง
ความจริงในใจเธอแอบต่อว่าเจ้าของร่างเดิมไปหลายรอบแล้ว
ช่างเป็นแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบเสียจริง! ต่อให้บางครั้งจะมีอาการทางจิตบ้าง แต่อย่างน้อยเวลาออกจากบ้านก็ควรจัดการเสื้อผ้าหน้าผมให้ลูกดูเป็นผู้เป็นคนหน่อยสิ!