เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฮูหยินโหวลูบแก้มเจียงอวิ๋นเสา พลางรอให้นางตอบ
เจียงอวิ๋นเสาเบ้าตาแดงก่ำ มองแม่สามีผู้นี้
นางกับเมิ่งซิงเหอเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน ความผูกพันระหว่างนางกับแม่สามีที่ยังแปลกหน้าก็มิได้ก่อตัวลึกซึ้งอันใด ทว่ายามนี้ นางกลับสัมผัสได้ถึงความรักที่ทำให้อยากหลั่งน้ำตา
ความรักที่โอบล้อมนางไว้ทั่วทุกทิศนั้น ทำให้นางเผลอคิดขึ้นมาว่า แม่สามีก็คือท่านแม่ของนางเช่นกัน
นับแต่เสี้ยววินาทีที่นางแต่งงานกับเมิ่งซิงเหอ ผู้สูงวัยผู้นี้ก็คือท่านแม่ของนางแล้ว เป็นท่านแม่ที่จะเอาชีวิตปกป้องนาง
เจียงอวิ๋นเสาซาบซึ้งจนโผกอดฮูหยินโหวแน่น แล้วเอ่ยว่า “ท่านแม่ อันที่จริงข้าไม่สนใจว่าคนนอกจะพูดอะไร ไม่สนใจจริง ๆ ข้ารับได้ ข้าไม่อยากให้ท่านต้องรับความอยุติธรรมแทนข้า—”
ฮูหยินโหวเอ่ยว่า “ลูกเอ๋ย ข้ารู้ว่าเจ้ารับได้ แต่ข้าสงสารเจ้า ข้าไม่อยากให้เจ้ารับมันเอาไว้ เจ้าจงเชื่อฟังข้า อย่าให้พวกเราทุกคนต้องเป็นห่วงเจ้า ได้หรือไม่”
หมัวมัวชุยแม้จะสงสารนายของนาง ทว่าเมื่อเห็นนายตั้งใจจะปกป้องสะใภ้เช่นนั้น หมัวมัวชุยก็ได้แต่เอ่ยโน้มน้าวไปพร้อมกับนาย “ฮูหยินซื่อจื่อ ท่านเชื่อฟังฮูหยินโหวเถิด นางมีชีวิตมาค่อนคัน ท่านเห็นมามาก ผ่านเรื่องมามากกว่านาง นางสามารถปกป้องตัวเองมิให้คำร่ำลือทำร้ายได้ดีกว่าท่าน ท่านเชื่อฟังนาง นางจึงจะสบายใจได้…”
ฮูหยินโหวพยักหน้า “เสาเอ๋อร์ เจ้าเชื่อฟังหน่อย ได้หรือไม่”
เจียงอวิ๋นเสามองนายกับบ่าวที่เอาแต่โน้มน้าวนาง ความซาบซึ้งในใจนางแทบจะล้นออกมา