เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ชิ ช่างเป็นเรื่องอัปมงคลเสียจริง!”
โม่เหม่ยเหนียงพอเอ่ยถึงเรื่องนี้ สีหน้าก็ดูไม่ดีนัก
นางแนบปากข้างหูเจียงอวิ๋นเสากล่าว “เจิ้งกั๋วกงไม่ถูกเปิดโปงมาหลายปีแล้ว การกระทำจึงค่อนข้างระมัดระวัง ข้ากับพ่อของเจ้าเมื่อหลายวันก่อนจึงยังไม่ได้อะไรเลย จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ พวกเราจึงแอบได้ยินเขาคุยธุระกับพ่อบ้านของเขานอกห้องหนังสือ ถ้าไม่ได้ยินก็ไม่รู้ พอได้ยินแล้วช่างน่าขยะแขยงจนตาย!”
เจียงอวิ๋นเสากะพริบตาสองสามทีมองโม่เหม่ยเหนียง
มันน่าขยะแขยงถึงเพียงไหนกัน
ทั้งอัปมงคลทั้งน่าขยะแขยง แถมยังควรจะเกี่ยวข้องกับนางด้วยหรือ
ภายใต้สายตาจดจ้องอย่างคาดหวังของเจียงอวิ๋นเสา โม่เหม่ยเหนียงกัดฟันกรอดกล่าว “เจิ้งกั๋วกงพ่อม่ายแก่ที่น่าขยะแขยงจนตายคนนั้น ไม่รู้ไปได้ยินมาจากที่ใดว่าเจ้ากับแม่สามีจะไปจุดธูปที่อารามเต๋าในวันที่สิบห้าเดือนสิบ ถึงกับปรึกษาพ่อบ้านว่าจะล่วงละเมิดเจ้าที่อารามเต๋าในวันนั้น!”
“...หา?”
เจียงอวิ๋นเสาเบิกตากว้างมองโม่เหม่ยเหนียงอย่างไม่อาจเชื่อ
ไม่แปลกที่ท่านแม่ทั้งว่าอัปมงคลทั้งว่าน่าขยะแขยง