เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฮูหยินโหวเห็นทุกคนมองนาง นางก็ยิ่งรู้สึกผิดในใจมากขึ้น “นี่…นี่มันแค่ไม่กี่คนเองไม่ใช่หรือ ในนั้นยังมีสองคนที่กลายเป็นผีเซียนไปแล้ว ไม่อยู่ในโลกมนุษย์แล้วด้วย…”
เจียงอวิ๋นเสาอดหัวเราะออกมาไม่ได้
ท่านแม่สามีของนางช่างมีมุมน่ารักอยู่บ้างจริง ๆ
นางนวดหว่างคิ้ว พลางพูดอย่างจนใจและกลุ้มใจ “ท่านแม่ หากไม่มีเด็กจริง ๆ เล่า ถึงตอนนั้นทุกคนจะต้องผิดหวังกันหมด ข้าก็จะรู้สึกผิดมากด้วยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินโหวก้าวเข้ามาประคองแขนนางด้วยตนเอง พลางพูดยิ้ม ๆ “ไม่มีก็ไม่มีสิ ข้าซึ่งเป็นแม่สามียังไม่พูดอะไรเลย พวกเขาจะพูดอะไรได้? พวกเขาจะผิดหวังก็เรื่องของพวกเขา เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก! อีกอย่าง ข้าไม่ได้บอกพวกเขาว่าเจ้าท้องแน่ ๆ ข้าเพียงบอกว่า ข้าสงสัยว่าเจ้าอาจจะมีแล้ว ถึงตอนนั้นหากเจ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร นั่นก็แค่ข้าสงสัยผิดเอง พวกเขาก็ได้แต่บอกว่าข้าอยากได้หลานชายจนคลั่ง เกี่ยวอะไรกับเจ้าเล่า?”
นางหันมองเจียงอวิ๋นเสาด้วยหางตา พลางยิ้ม “โอ๊ย เสาเอ๋อร์ เจ้าจงอดทนหน่อยเถิด อันที่จริงข้าแค่อยากอวดสักหน่อย อยากมีความสุขร่วมกับทุกคน ก็บ้านเราซวยซ้ำซวยซากมานานนัก ไม่มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นเสียนานแล้ว ข้าหาเรื่องที่จะอวดไม่ได้จริง ๆ เจ้าค่ะ!”
นางกดแขนเจียงอวิ๋นเสาให้นั่งลง ชี้ไปที่อาหารเต็มโต๊ะ พลางพูด “เจ้าดูสิ ทั้งหมดนี้เป็นของที่ข้าให้พวกเขาทำมาเพื่อเจ้าด้วยตัวเอง ล้วนดีต่อร่างกาย แม้จะไม่ได้ท้องเจ้าก็ต้องกินให้มากหน่อย”