เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ข้าไม่รู้ว่านั่นเป็นยาอะไร แต่ถึงอย่างไรเมื่อข้าดื่มแล้วก็ไม่ส่งผลใด ๆ ต่อร่างกายข้า ข้าก็จึงเชื่อฟังพวกเขาอย่างว่าง่าย”
“ข้าคิดว่าเป้าหมายของพวกเขาน่าจะเป็นคุณหนูสี่ตระกูลเจียง เพราะเมื่อข้าดื่มยาแล้ว ยาบางส่วนก็จะผ่านน้ำนมข้าเข้าไปในปากของคุณหนูสี่ตระกูลเจียง พวกเขาคงต้องการใช้ยานี้ทำสิ่งใดบางอย่างกับคุณหนูสี่ตระกูลเจียง……”
“และแล้ว เมื่อข้าเลี้ยงคุณหนูสี่ตระกูลเจียงจนอายุได้สามขวบ พวกเขาก็บอกว่าภารกิจของข้าสิ้นสุดแล้ว ขอเพียงข้าพาคุณหนูสี่ไปที่ถนนใหญ่ ณ จุดที่พวกเขากำหนด แล้วทำให้คุณหนูสี่หลงหายไปก็พอ……”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หญิงชราก็ลืมตาขึ้น
นางน้ำตาคลอ มองเจียงอวิ๋นเสา
“คุณหนูสี่ สิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง พวกเขาฉุดลูกชายแท้ ๆ ของข้าไป พวกเขาใช้ลูกชายข้าข่มขู่ให้ข้ารับใช้แทนพวกเขา ฉะนั้นหลายปีมานี้ข้าจึงไม่กล้าพูดความจริงเลย ลูกของข้าอยู่ในมือพวกเขา หากข้าทรยศพวกเขา ลูกของข้าก็ต้องตายแน่!”
เจียงอวิ๋นเสาขมวดคิ้วมองหญิงชรา
ไม่แปลกใจเลยที่ปีนั้นท่านพ่อตระกูลเจียงตรวจไม่พบว่าคนที่แม่นมผู้นี้ติดต่อด้วยมีสิ่งผิดปกติ ที่แท้แม่นมถูกคนควบคุมตัวมาตั้งแต่สามสี่ปีก่อนแล้ว
เวลาผ่านไปเนิ่นนานถึงเพียงนั้น ท่านพ่อจะตรวจพบได้อย่างไรกัน?
คนกลุ่มนั้นน่าชิงชังเสียจริง แผนการของพวกเขาวางมาเนิ่นนานหลายปี ช่างทุ่มเทแสนลำบากยิ่งนัก!