เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แสงแดดภายนอกเรือนสดใสและอบอุ่น
ทว่าภายในเรือนกลับมืดสนิท อบอวลด้วยกลิ่นอายน่าสะพรึงที่ทำให้ผู้คนหวาดผวา
เจียงอวิ๋นเสากับเมิ่งซิงเหอเดินเข้าไปในห้องมืดนี้ แล้วจุดไฟเทียนขึ้น
หญิงชราที่ถูกเชือกป่านมัดมือมัดเท้าถูกโยนลงกับพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า หญิงชราก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นห้องที่มืดสนิทพลันสว่างขึ้น หญิงชราถึงกับกะพริบตาปรับไม่ทัน แล้วนางก็มองไปยังคู่ชายหญิงงดงามที่อยู่เบื้องหลัง
สายตาของนางกวาดผ่านเมิ่งซิงเหอที่ร่างสูงสง่างามราวหยกองค์หนึ่งไปเพียงแวบเดียว แล้วไปหยุดอยู่ที่หญิงงามสดใสผู้นั้น
นางจ้องมองหญิงงามน้อยผู้นี้เขม็ง ในใจเริ่มเกิดความคาดเดาขึ้นบ้าง
“จ้องข้าไม่หยุดเช่นนี้ คิดว่าคงจำข้าได้แล้วกระมัง”
เจียงอวิ๋นเสาเดินไปหยุดตรงหน้าหญิงชรา จ้องมองหญิงชราที่อยู่ในสภาพน่าสมเพชอย่างเย็นชา