ตอนที่ 172 นางออดอ้อน เขาเอาใจ หวานชื่นเสียเหลือเกิน

เจียงอวิ๋นเสาดึงปอยผมขึ้นมา เอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “จู่ ๆ ข้าก็ไม่รู้วิธีเกล้าผมเสียแล้ว ท่านแม่ไม่เคยสอนข้าว่าหลังแต่งงานแล้วควรเกล้าผมเช่นไร… เมื่อครู่ข้าลองดูแล้ว เส้นผมนี้เกล้าไม่อยู่เลย มันจะคลายแล้วร่วงลงมา พวกนางเกล้าผมกันอย่างไรกันแน่”

เมิ่งซิงเหอได้ฟังแล้วถึงกับอึ้งไป

เขามองท่าทางของภรรยาที่กำลังหงุดหงิดแข่งกับตัวเอง แล้วก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา

จะมีผู้ใดน่ารักเช่นภรรยาของเขาอีกเล่า วันแรกหลังแต่งงานแท้ ๆ กลับกลัดกลุ้มรำคาญใจกับเรื่องเกล้าผม ท่าทางแอบงอนเช่นนี้มองอย่างไรก็น่ารัก

เจียงอวิ๋นเสาเห็นเมิ่งซิงเหอหัวเราะนาง ก็อดหัวเราะตามไม่ได้

นางผ่อนคลายร่างกายพิงเมิ่งซิงเหอ แล้วออดอ้อนเสียงอ่อนว่า “แต่งกับท่านช่างยุ่งยากเหลือเกิน ข้าไม่อยากแต่งกับท่านแล้ว พี่เมิ่ง… ท่านดูสิ ข้าต้องเรียนรู้วิธีเกล้าผมแบบใหม่อีกแล้ว เมื่อก่อนผมของข้าง่ายมาก เพียงหวีให้เรียบร้อยแล้วปล่อยลงมาก็พอ ตอนนี้กลับไม่ได้แล้ว…”

เมิ่งซิงเหอได้ฟังคำออดอ้อนและบ่นกระปอดกระแปดของภรรยา หัวใจก็อ่อนยวบจนแทบละลายเป็นน้ำ

เขากอดภรรยาแน่นขึ้น แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “มิใช่เพียงเรื่องเล็กน้อยอย่างการเกล้าผมหรือ เจ้าอยากทอดทิ้งสามีใหม่ของเจ้าแล้วหรือ หืม? อย่างมากข้าก็เรียนเอง ต่อไปข้าจะเกล้าผมให้เจ้า ดีหรือไม่”