กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สามีรูปงามของนางถูกท่าทีเขินอายเช่นนี้ของนางทำให้หัวเราะ เขายื่นแขนยาวออกไป ดึงม่านเตียงที่แขวนอยู่บนตะขอทองลงมา
ม่านแดงบางเบาดุจปีกจักจั่นไหลลงสู่พื้นดุจเมฆลอย ปกปิดความรักใคร่เต็มม่านไว้
มีเพียงเสียงบางส่วนที่ปกปิดไม่มิด ลอดออกมาจากในม่านเตียงอย่างแผ่วเบา
“หากเจ็บ ก็บอกข้า ข้าจะเบามือลง”
“อือ……”
……
แสงเรืองรองจากเทียนแดงมังกรหงส์สาดลงบนหมอน
เจียงอวิ๋นเสานอนคว่ำอยู่บนหมอน แก้มแดงระเรื่อ ปลายตาก็อมแดงผิดปกติ
นางใช้ดวงตาที่ฉ่ำวาวมองสามีข้างกาย ในดวงตามีความเขินอายอยู่บ้าง
เมิ่งซิงเหอมองนางด้วยหางตา นิ้วมือเขี่ยขนตาที่กะพริบวับวับของนางเบา ๆ กล่าวขำ ๆ “เหตุใดจึงยังเขินอายขึ้นมาเล่า?”