กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนซื่อจื่อ เจียงอวิ๋นเสาไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย
นางไม่รู้เลยว่าสามีของนางรู้ฐานะคุณหนูใหญ่แห่งคฤหาสน์จันทร์เสี้ยวของนางแล้ว นางยังคงอยู่ในห้องอย่างสบายใจ เพลิดเพลินกับความยินดีของการเป็นเจ้าสาวในวันนี้
นางลุกขึ้นเดินวนอยู่ในห้องสองรอบ เขี่ยดูผลไม้แห้งที่วางเรียงเป็นจาน ๆ สูงจนพูนบนโต๊ะ แล้วยื่นมือไปลูบอักษรสุขทวีคูณสีแดงสด จากนั้นนางก็มาหน้าต่างกระจก ก้มตัวมองภาพลักษณ์งดงามสดใสของตัวเองในวันนี้
นางลูบแก้มที่งดงามของตัวเอง พลางคิดอย่างเสียดายว่า น่าเสียดายจริง ๆ หากมีสิ่งใดบันทึกภาพลักษณ์ของนางในยามนี้ไว้ได้จะดีสักเพียงใด ชีวิตนี้แต่งงานได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ชุดมงคลสีแดงสดก็ใส่ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น หากบันทึกไว้ไม่ได้ ก็เสียดายเหลือเกิน
กำลังเสียดายอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าประตู
นางมองไปทางประตู “ใครหรือ?”
เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยสองคนดังมาจากนอกประตู——
“พี่สาว ท่านพี่เขยให้พวกข้ามาเสิร์ฟบะหมี่ให้พี่ขอรับ!”
“พี่สะใภ้ ท่านพี่ชายให้พวกข้ามาเสิร์ฟผลไม้หวานเจี๊ยบให้พี่ขอรับ!”
เมื่อได้ยินเสียงซูเอ๋อร์และเสี่ยวเป่า เจียงอวิ๋นเสาก็ยิ้มเดินไปเปิดประตู ก้มลงมองเด็กน้อยสองคนที่ถือชามเล็กจานเล็ก