กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาเอามือไพล่หลัง ก้าวช้า ๆ ไปหยุดตรงหน้าองครักษ์
เขาก้มตัวลง ยื่นมือจับแขนองครักษ์พยุงขึ้น “ลุกขึ้นเถิด เดินทางไกลมาเหนื่อยลำบากแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเองเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม ต่อให้เมื่อวานเจ้ารีบกลับมา วันนี้ข้าก็ยังต้องแต่งงานอยู่ดี ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง”
องครักษ์เงยหน้ามองเมิ่งซิงเหอ สีหน้าเจ็บปวดใจ “นั่นก็เพราะท่านซื่อจื่อยังไม่รู้ฐานะของคุณหนูสี่ตระกูลเจียง! ถ้าท่านรู้แล้วก็คงไม่พูดเช่นนี้!”
เมิ่งซิงเหอยกมุมปากยิ้มบาง ยิ้มราวลมวสันต์อบอุ่น ราวฝนวสันต์พัวพัน
เขากล่าว “ไม่ว่าเจ้าจะสืบพบสิ่งที่น่าตกใจเพียงใด ก็เปลี่ยนความชอบที่ข้ามีต่อคุณหนูสี่ตระกูลเจียงไม่ได้ ไม่ว่าเจ้าจะกลับมาเมื่อใด ข้าก็ต้องแต่งงานกับนาง ข้าต้องรับนางมาเป็นภรรยาให้ได้”
“……”
องครักษ์มองเมิ่งซิงเหอด้วยสีหน้าตกใจ
เขาจากไปนานแค่ไหนกัน ท่านซื่อจื่อของเขาเหตุใดจู่ ๆ ก็ราวกับสมองถูกผู้เฒ่าจันทรากัดกิน มีแต่เรื่องรักใคร่ในหัวไปหมด?
เขามองด้วยสายตาซับซ้อน ค่อย ๆ ทรงตัวลุกขึ้นตามแรงประคองของท่านซื่อจื่อ
หลังจากเมิ่งซิงเหอพยุงเขาขึ้นแล้ว เขาจัดชุดมงคลสีแดงของตัวเอง ถามว่า “ว่ามาเถิด สืบพบอะไรมาบ้าง?”