ตอนที่ 167 วันนี้พวกนางกราบไหว้ฟ้าดินแต่งงานกันแล้ว

นางมองมือของเจียงซื่อหรงที่กำลังเช็ดน้ำตาซึ่งเปื้อนเลือดสด ๆ นางขมวดคิ้ว

นางล้วงผ้าเช็ดหน้าจากอกเสื้อออกมาปิดไว้บนหลังมือของเจียงซื่อหรง

นางเอ่ยว่า “เจียงซื่อหรง ข้าขอพูดกับเจ้าอย่างใจเย็นตอนนี้ว่าเราไม่เหมาะสมกัน เราหย่าขาดกันเถอะ เจ้าไม่ชอบความเข้มแข็งเอาแต่ใจของข้า เจ้าไม่ชอบที่ข้าบังคับให้เจ้ามุ่งมั่นใฝ่ดี เจ้าไม่ชอบที่ข้าควบคุมเจ้าทุกเรื่อง ฉะนั้นเมื่อหลิ่วอีอีผู้อ่อนโยนดั่งสายน้ำปรากฏขึ้น เมื่อหลิ่วอีอีที่ต้องให้เจ้าปกป้องปรากฏขึ้น เจ้าก็ทิ้งข้าวิ่งไปปกป้องนาง โดยไม่สนเลยว่าข้าจะเจ็บปวดเพียงใด…… และข้าก็ไม่ชอบเจ้าหลายเรื่องเช่นกัน ข้าไม่ชอบที่เจ้าไม่มุ่งมั่นใฝ่ดี ข้าไม่ชอบที่เจ้าไร้ความสามารถ ข้าไม่ชอบที่เจ้ายึดติดกับความคิดของตนเองไม่ฟังคำเตือน ข้าไม่ชอบที่เจ้าเห็นแก่ตัวไม่มีความรับผิดชอบ——”

นางช่วยพันแผลบนหลังมือของเจียงซื่อหรงให้เรียบร้อย แล้วเงยหน้าขึ้นมองเจียงซื่อหรงอย่างสงบ

“ดูสิ อันที่จริงเราต่างมองกันและกันจนเบื่อหน่ายมานานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้ยังไม่มีหลิ่วอีอีมาเป็นปมขัดแย้ง ความขัดแย้งของเราจึงยังไม่ถูกจุดขึ้น ตอนนี้เราทะเลาะกันถึงขั้นนี้แล้ว เราสู้เลิกกันด้วยดี ไม่ต้องทรมานกันอีกเลยดีกว่า”