ตอนที่ 166 ข้ากับนางไม่มีอะไรเกินเลยกัน ให้โอกาสข้าอีกครั้ง

เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบก็ถึงยามเย็น

เสิ่นฉางถิงและโม่เหม่ยเหนียงเตรียมลุกขึ้นกลับบ้าน ฮูหยินเจียงรั้งพวกเขาไว้หลายครั้งให้พักที่ตระกูลเจียง พวกเขากล่าวว่าระยะทางไม่ไกล กลับบ้านของตัวเองสะดวกกว่า

ไม่มีทางอื่น ฮูหยินเจียงได้แต่ให้คนไปปลุกเจียงสีอวี้ขึ้นมา แล้วให้นางไปส่งแขกออกจากประตูด้วยกัน

หลังจากส่งสองสามีภรรยาตระกูลเสิ่นกลับไปแล้ว ตระกูลเจียงและตระกูลเมิ่งก็หัวเราะพูดจากันแล้วแยกย้าย ต่างกลับบ้านของตน

จางเยียนหรานไม่อยากกลับไปเห็นหน้าอันน่ารังเกียจของเจียงซื่อหรง เดิมยังอยากเล่นอยู่ที่ฮูหยินเจียงอีกสักครู่ แต่ฮูหยินเจียงบอกว่าเหนื่อยแล้ว อยากพักผ่อน จึงให้นางกลับไปพักผ่อนเช่นกัน

นางไม่มีทางอื่น ได้แต่กลับไปยังเรือนเล็กของตน

ยืนอยู่ในเรือนอันมีความบริสุทธิ์ มองบานประตูที่ปิดสนิท จางเยียนหรานสั่งสาวใช้ “เข้าไปจัดของให้ข้าหน่อย คืนนี้ข้าจะนอนห้องข้าง ๆ”

สาวใช้ไม่รู้ว่าคุณหนูของตนกับคุณเขยทะเลาะกันจนเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร นางไม่รู้จะปลอบอย่างไร ได้แต่เชื่อฟังไปจัดของ

ในห้อง

เจียงซื่อหรงนอนหมดสภาพอยู่บนตั่งเตี้ยอย่างทรมาน มองสาวใช้เดินเข้าออกจัดของ