กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เดิมทีเจียงซื่อหรงยังมึน ๆ อยู่ พอได้ยินคำพูดนี้ของจางเยียนหรานก็ตกใจจนทั้งตัวแข็งทื่อ
เขาเบิกตากว้างมองจางเยียนหราน ริมฝีปากสั่นระริกอยู่หลายครั้งก็ยังพูดออกมาไม่ได้สักคำ
จางเยียนหรานมองปฏิกิริยาของเขา หัวใจก็เย็นเยียบไปจนหมดสิ้น
อันที่จริงช่วงเวลานี้ในใจนางขัดแย้งมาตลอด
นางรู้สึกอยู่เสมอว่าเจียงซื่อหรงกับหลิ่วอีอีคงไม่บริสุทธิ์กันแล้ว ไม่อย่างนั้นเจียงซื่อหรงคงไม่แสร้งทำตามแต่ลับหลังฝ่าฝืน ทั้งที่คนทั้งบ้านโกรธกันอยู่แท้ ๆ ยังแอบซ่อนหลิ่วอีอีไว้ในเมืองหลวง
แต่ในใจนางก็ยังมีความหวังเล็ก ๆ หลงเหลืออยู่เสมอ หวังว่าเจียงซื่อหรงกับหลิ่วอีอีจะบริสุทธิ์ต่อกัน
ดังนั้นนางจึงให้เด็กรับใช้ตระกูลจางไปพักอยู่ตรงข้ามหลิ่วอีอี คอยจับตาดูเรือนของหลิ่วอีอีให้นางตลอดเวลา ดูว่าเจียงซื่อหรงจะแอบย่องไปทำเรื่องสกปรกน่าอายกับหลิ่วอีอีหรือไม่
เมื่อวานเด็กรับใช้มาบอกนางว่า หลายวันมานี้เจียงซื่อหรงไม่เคยไปหาหลิ่วอีอี หลิ่วอีอีตกอับถึงขั้นไม่มีข้าวจะลงหม้อแล้ว ในใจนางยังรู้สึกประหลาดอยู่บ้าง
นางคิดในใจว่า ไม่ว่าเจียงซื่อหรงหลายวันมานี้ไม่ได้ไปหาหลิ่วอีอีเพราะต้องการเอาใจเสาเอ๋อร์หรือไม่ก็ตาม ขอเพียงเขาไม่ได้ไปพบหลิ่วอีอี ก็ยังไม่นับว่าเลวทรามถึงขีดสุด
แต่ตอนนี้…