กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมิ่งซิงเหอส่งยิ้มจนใจให้นาง พลางชี้มือไปด้านหลัง
นางโน้มตัวไปมอง ก็เห็นเด็กน้อยตัวหนึ่งยืนร้องไห้อยู่ข้างหลังเมิ่งซิงเหอ
“พี่สาว!”
ซูเอ๋อร์กำลังซบอยู่ที่ขาเมิ่งซิงเหอร้องไห้ ทันใดนั้นก็เห็นพี่สาวกลับมา เจ้าตัวน้อยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็รีบตะเกียกตะกายขาสั้น ๆ วิ่งพรวดเข้ามากอดขาพี่สาวไว้แน่น พลางสะอื้นอื้นบอกความน้อยใจ
เมิ่งซิงเหอเดินเข้ามา ยิ้มพลางกล่าว “ข้ามอบเขาให้ท่านแม่ดูแล ตอนแรกก็เล่นดี ๆ อยู่ พอฟ้าคล้ำลง เขาก็อยู่ไม่ติด ให้ไปนอนกับเสี่ยวเป่าก็ไม่ยอม ให้ไปนอนกับท่านแม่ของข้าก็ไม่ยอม เขาก็หิ้วม้านั่งตัวน้อยไปนั่งในเรือนของข้า มองไปทางเรือนเสากวง ดื้อรอเจ้า ไม่ฟังใครทั้งสิ้น…”
เจียงอวิ๋นเสาก้มลงกอดเจ้าตัวน้อยที่ร้องไห้จนตาบวมแดง ทั้งรักทั้งเวทนา
นางหอมแก้มเจ้าตัวน้อย พลางหัวเราะกล่าว “เจ้าทำอะไรของเจ้า เสิ่นอวิ๋นซู หือ? พี่สาวไม่ได้ทิ้งเจ้าเสียหน่อย เจ้าร้องไห้เป็นแบบนี้ทำไม อยากให้พี่สาวใจจะขาดหรือไร?”
ซูเอ๋อร์กอดพี่สาวไว้ไม่ยอมปล่อย ไม่เห็นพี่สาวตั้งครึ่งวัน สำหรับเขาก็คือถูกพี่สาวทิ้งแล้ว อู๋ ๆ เขาเสียใจจนแทบขาดใจ
เจียงอวิ๋นเสาหัวเราะปลอบเจ้าตัวน้อยขี้อ้อนคนนี้ แล้วจึงบอกเมิ่งซิงเหอ “พี่เมิ่ง ดึกแล้ว ข้าจะพาซูเอ๋อร์ไปพักผ่อน เจ้าก็พักผ่อนเสียแต่หัวค่ำเถิด”
เมิ่งซิงเหอมองเสาเอ๋อร์ของเขา ในใจมีแต่ความอาลัยอาวรณ์พันประการ