กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวิ๋นเสาทำเป็นเขินอายก้มศีรษะลง ไม่กล้ามองเขา
เขายิ้มพลางโอบเอวเจียงอวิ๋นเสา แล้วหันกายเดินไปทางประตู
“ช้า ๆ หน่อยเสาเอ๋อร์ ตอนนี้ร่างกายเจ้ายังไม่สบาย จะให้ข้าอุ้มเจ้าไปดีหรือไม่”
“ไม่เอา ให้เจ้าอุ้ม เดี๋ยวคนอื่นเห็นข้าจะยิ่งเขิน”
“เช่นนั้นเจ้าก็เดินช้า ๆ หน่อย…”
ทั้งที่ตัวเขาเองต่างหากที่เป็นคนป่วย แต่เมิ่งซิงเหอกลับคอยดูแลความรู้สึกของเจียงอวิ๋นเสาทีละก้าว กลัวว่าถ้าก้าวเท้าใหญ่เกินไปเจียงอวิ๋นเสาจะรู้สึกไม่สบาย
เมื่อเดินออกจากประตู เห็นองครักษ์หลายคนในลานเรือน คิดว่าทุกคนต่างรู้ว่าเขากับเมิ่งซิงเหอทำอะไรกันมา เจียงอวิ๋นเสาก็รู้สึกเขินอยู่บ้าง
เมิ่งซิงเหอสังเกตเห็น
เขาเงยตามองเหล่าองครักษ์ แล้วทำมือเป็นสัญญาณ
ชั่วขณะถัดมา เหล่าองครักษ์ประสานมือคารวะ พร้อมใจกันเอ่ย—