ตอนที่ 160 เจ้าตาบอดหรือ? ยังเชื่อคำเหลวไหลของเขาอีก

สายตาของเจียงสีอวี้ เจียงหานซง และเจียงซื่อหรง ล้วนเย็นเยียบเช่นเดียวกัน ราวกับมีมีดเล่มน้อยซ่อนอยู่ อยากจะแล่หนังเขาทีละชั้น ๆ และเฉือนเนื้อเขาทีละแผ่น

เมื่อเมิ่งซิงเหอสบตากับทุกคน ฝีเท้าก็ชะงัก เขาจึงรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันใด

สายตาของทุกคนคมกริบและดูไม่เป็นมิตรกับเขาถึงเพียงนี้ คงรู้กันหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ใช่หรือไม่...

เอ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวตั้นสารเลวคนนี้วางยาที่เสาเอ๋อร์ เขาก็ไม่อยากทำเรื่องเช่นนี้ในจวนของผู้อื่นต่อหน้าต่อตาทุกคน รู้สึกกระดากใจจริง ๆ

เขาสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามปลอบใจตนเองว่า—

ไม่เป็นไรหรอก คู่สามีภรรยาน้อยในคืนแต่งงาน ทุกคนก็รู้กันทั้งนั้นว่าบ่าวเจ้าสาวทำอะไรกัน คืนนี้เพียงแค่ทำล่วงหน้าเท่านั้น จะมีอะไรน่าอายหรือ

เมื่อตั้งใจปลอบใจตนเองเสร็จแล้ว เขาก็เดินเข้าไปหาเจียงสีอวี้อย่างสงบเสงี่ยม

ด้วยใจที่รู้สึกผิดราวกับขโมย เขาจึงประสานมือคารวะทุกคนอย่างถ่อมตัว “พ่อตา แม่ยาย พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม”

เจียงสีอวี้แค่นเสียงหึอย่างไม่พอใจ

แม้เจียงหานซงจะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่เขารู้ว่าเรื่องวันนี้จะโทษเมิ่งซิงเหอไม่ได้ เป็นบาปที่จ้าวตั้นก่อขึ้น ทั้งยังต้องอาศัยเมิ่งซิงเหอเสาเอ๋อร์จึงไม่ตกอยู่ในมือคนชั่ว ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย