เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“……”
เมิ่งซิงเหอก้มมองสาวน้อยที่เมื่อครู่ยังไม่ยอมให้ตงฟางจิ่งเช่อดึงแขนเสื้อของนาง ตอนนี้กลับกล้าหาญฉีกชายเสื้อของเขาออกมาด้วยเสียงฉวัดเฉวียน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นทั้งเจ็บใจทั้งขำ
เขาหันไปมองจ้าวตั้นอย่างเย็นชา
ให้ตายเถิด มันลงยาให้สาวน้อยของเขาในปริมาณมากเพียงใดกันแน่
เขาก้มลงพยายามจัดเสื้อให้เรียบร้อยอีกครั้ง แต่ศีรษะน้อย ๆ ของเสาเอ๋อร์กลับรุดไปแนบกับเสื้อชั้นในของเขาอย่างรวดเร็ว
นางไม่เพียงแต่ห้ามเขาไม่ให้จัดเสื้อให้เรียบร้อยอย่างเอาแต่ใจ ยังครางฮึมพร้อมยื่นมือไปคว้าชายเสื้อชั้นในของเขาไว้ พยายามจะฉีกเสื้อของเขาให้ขาดอย่างไม่เกรงใจอีกครั้ง!
เขาสูดลมหายใจลึก กำมือทั้งสองที่ทำวุ่นวายนั้นไว้แน่น แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “เชื่อฟังหน่อย ข้ารู้ว่าเจ้าอึดอัด ทนอีกสักหน่อย พี่เมิ่งจะไปตามหมอมาให้เจ้า”
เจียงอวิ๋นเสาถูกจับข้อมือไว้ นางทำหน้างอแงน่าสงสารมองเมิ่งซิงเหอ
นางคิดในใจ—
เวลานี้เจ้าไม่ต้องมาสงวนท่าทีแล้วกระมัง จะเชิญหมออะไรกันเล่า เจ้าช่วยเสียสละตัวเองมาเป็นหมอให้ข้าไม่ได้หรือ