ตอนที่ 154 เช่นนั้นเจ้าอย่าหาว่าพี่เมิ่งรังแกเจ้า หืม?

“……”

คำพูดนี้แทงเข้าไปในใจฮูหยินเจียง นางเจ็บใจจนตัวสั่นเกร็ง

ไม่แปลกที่บุตรสาวจะรู้สึกผิดหวังในใจ

จริงอยู่ ผู้ใดที่แท้งบุตรและบาดเจ็บจะไม่อยากกลับไปอยู่ข้างกายท่านพ่อท่านแม่เพื่อได้รับการทะนุถนอมเล่า?

แต่บัดนี้เพราะเสาเอ๋อร์ รั่วซีจึงกลับบ้านไม่ได้ นางต้องพักฟื้นหลังแท้งบุตรอยู่อย่างเศร้าสร้อยที่นี่ ขณะที่บ้านเดิมกำลังจัดงานมงคลให้เสาเอ๋อร์อย่างเบิกบาน ความผิดหวังเช่นนี้ย่อมทำให้นางเจ็บใจและน้อยใจเป็นธรรมดา

ฮูหยินเจียงเช็ดน้ำตาบุตรสาวใหญ่ สะอื้นด้วยความเจ็บใจ “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ทั้งไม่ใช่ความผิดของเสาเอ๋อร์ จะโทษก็โทษฟ้าดิน ที่เหตุสองเรื่องนี้ดันมาบรรจบกันเช่นนี้? หากเราไม่รับเจ้ากลับบ้าน ตอนนี้เจ้าทั้งบาดเจ็บกายและเจ็บใจ แถมยังกลับบ้านไม่ได้ เจ้าย่อมรู้สึกน้อยใจสารพัดแน่ แต่ถ้าเรารับเจ้ากลับบ้าน ทางตระกูลเมิ่งก็ต้องมีใจติดขัดแน่ เสาเอ๋อร์ต้องอยู่กับพวกเขาตลอดชีวิตนะ……”

นางมองตาบุตรสาวใหญ่ทั้งน้ำตา “รั่วซีดูเถิด ตอนที่เจ้าแต่งงานออกเรือน บ้านเราก็ยึดเจ้าเป็นใหญ่ทุกเรื่อง เจ้าพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้นมิใช่หรือ? เราทำให้เจ้าแต่งเข้าตระกูลจ้าวอย่างเบิกบาน โดยไม่ให้เจ้ามีที่ขุ่นใจแม้แต่น้อย บัดนี้ถึงคราน้องสาวเจ้าออกเรือน เราคงทำให้เสาเอ๋อร์ต้องน้อยใจในทุกเรื่องไม่ได้ เจ้าว่าใช่หรือไม่?”

เจียงรั่วซีร้องไห้อย่างน้อยใจและเจ็บปวดยิ่งขึ้น