ตอนที่ 155 พระเอกไปรับพี่สาวกลับบ้านกับนาง

นุ่มเหลือเกิน

หวานเหลือเกิน

สบายเหลือเกิน

เพียงสัมผัสครั้งเดียวก็ทำให้ติดใจ

เขากอดเสาเอ๋อร์ของเขาแน่นอย่างหลงใหล จมดิ่งอยู่ในความสุขที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้

จากแรกเริ่มที่สัมผัสแผ่วเบา มาสู่การจูบที่ยิ่งนานยิ่งหนักหน่วง

ไม่รู้ว่าหลงใหลไปนานเท่าใด จนได้ยินเสาเอ๋อร์ส่งเสียงครางแผ่วเบาในอ้อมแขน เขาจึงได้สติและความสำนึกกลับมาทันใด

เขาหยุดลง

เขามองเสาเอ๋อร์ที่ดวงตาเอ่อล้นด้วยน้ำตา ใกล้จะร้องไห้เพราะถูกเขาจูบ ทั้งรักทั้งเวทนา ใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากที่แดงระเรื่อเกินไปนั้น แล้วโอบนางเข้ามาในอ้อมแขนแน่น ๆ

“เสาเอ๋อร์...”