ตอนที่ 153 ข้าไม่เกลียดไม่แค้น แค่ไม่สบายใจ

เมิ่งซิงเหอจูงซูเอ๋อร์กับเสี่ยวเป่าที่กระโดดโลดเต้นอยู่ทั้งสองข้าง ยิ้มมองหญิงสองคนที่เขารักที่สุดในโลกนี้

แม้ไม่ได้เข้าไปร่วมวงสนทนาของแม่สามีกับลูกสะใภ้ เพียงเดินตามหลังฟังเฉย ๆ เขาก็รู้สึกมีความสุข

ตอนนี้เห็นภรรยาหันมามองเขา เขาก็ขำจนอดไม่ได้

เขาพูดอย่างอ่อนโยน “ท่านแม่ชอบเจ้า นางอยากยกเรือนร้านให้เจ้าหลายแห่งจริง ๆ เจ้าชอบก็ขอจากนางไปเถิด เจ้าขอแล้วนางถึงจะมีความสุข”

เสี่ยวเป่าก็พูดจ้อตาม “ใช่แล้ว ขอสักหนึ่ง ขอสักหนึ่ง หนึ่งแห่งมันพอที่ไหน ถ้าเป็นข้า ข้าจะเอาให้หมดเลย!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ฮูหยินโหวก็ตบหน้าผากเขาเบา ๆ “เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ ช่างโลภจริง ๆ!”

เสี่ยวเป่ามองฮูหยินโหวแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข

เจียงอวิ๋นเสาก็ถูกเจ้าเด็กน้อยที่ซื่อ ๆ น่ารักและมีชีวิตชีวาคนนี้ทำให้หัวเราะออกมา

ฮูหยินโหวหันมามองเจียงอวิ๋นเสาอีกครั้ง ถามอย่างคาดหวัง “เสาเอ๋อร์ เจ้ารีบพูดมาเถิด เจ้าชอบเรือนร้านแบบไหน ถ้าในจวนเราไม่มีแบบที่เจ้าชอบ พวกเราจะให้เงินเจ้าไปเปิดเองสักแห่ง—”

เสิ่นอวิ๋นซูที่เดินตามหลังได้ยินคำนี้ก็เงยหน้าชำเลืองมองพี่สาวทันที