ตอนที่ 149 ให้พระเอกอยู่เรือนรอแต่งออกอย่างว่าง่าย

เขาเบิกตากว้างมองคนทั้งสามจากจวนโหวอย่างไม่อาจเชื่อสายตา

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

คำพูดของเขาเพิ่งหลุดออกไปยังไม่ถึงสามลมหายใจด้วยซ้ำ เหตุใดคนตระกูลเมิ่งจึงไม่สะเทือนใจสักนิด ไม่คิดจะทำให้ลำบากสักหน่อย กลับยอมรับเรื่องเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านอย่างเบิกบานใจในชั่วพริบตา?

เขาจ้องท่านโหวเมิ่งด้วยความตกใจและสงสัยไม่หยุด

ไอ้หมาแก่เมิ่งที่สมควรตายนี่ เหตุใดจึงยอมให้บุตรชายเพียงคนเดียววิ่งไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านคนอื่น?

ไม่ต้องการหน้าตากันแล้วหรือ?

เขาคิดว่าไอ้หมาแก่เมิ่งจะด่าทอว่าตนรังแกกันเกินไป แล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป จากนั้นก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกไปตลอดชีวิต!

เหตุใดจึง……กลายเป็นเช่นนี้?

เจียงสีอวี้ยังคงเหม่อลอยตั้งคำถามกับชีวิตอยู่ ส่วนท่านโหวเมิ่งคิดจะฉวยโอกาสขณะเหล็กร้อน รีบตกลงงานแต่งให้แน่นอนเสียก่อน เกรงว่าเจียงสีอวี้จะเปลี่ยนใจ

เขาหันไปมองพระชายาอันเล่อ กล่าวเสียงดัง “พระชายา ท่านเป็นพยานนะขอรับ งานแต่งระหว่างตระกูลเมิ่งกับตระกูลเจียงของพวกเราวันนี้ก็ตกลงกันเช่นนี้แล้ว นี่เป็นสิ่งที่ใต้เท้าเจียงรับปากด้วยปากของตนเอง ท่านเป็นพยานได้ใช่หรือไม่?”