ตอนที่ 141 แย่แล้ว! ฟ้าจะถล่มแล้ว

ดังนั้น ในยามที่เจียงอวิ๋นเสาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ลานหญ้าที่เดิมมีผู้คนจำนวนมากเล่นกันอยู่ ก็พลันเงียบเหงาลง

หลายครอบครัวราวกับนัดหมายกันไว้ ต่างพากันขึ้นรถม้าเป็นกลุ่มสามกลุ่มห้าและจากไป ไม่ถึงหนึ่งเค่อ บนลานหญ้าก็เหลือเพียงไม่กี่ครอบครัวกระจัดกระจาย

เด็กน้อยที่เล่นด้วยกันถูกท่านแม่และพี่สาวเรียกตัวกลับไป ซูเอ๋อร์และเสี่ยวเป่าไม่มีเพื่อนเล่นแล้ว ปล่อยว่าวต่อไปก็ไม่สนุก พวกเขาเก็บว่าว แล้วเดินคอตกมาหาเจียงอวิ๋นเสา

“พี่สาว เจ้าไม่ใช่หรือที่บอกว่ายังเล่นได้อีกครึ่งชั่วยาม เหตุใดพวกเขาบอกจะไปก็ไปเสียเล่า”

เสิ่นอวิ๋นซูเงยหน้าถาม

เจียงอวิ๋นเสาก็ยังงงงวย “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน มิใช่หรือที่ว่าคนที่มาเล่นที่นี่ล้วนต้องกลับตอนมื้อกลางวัน วันนี้เหตุใดจึงพากันรีบกลับบ้านไปหมดเล่า”

นางก็หันไปมองจางเยียนหราน

จางเยียนหรานกางมือ

อย่ามองนาง

นางเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้เหตุใดผู้คนจึงแปลกกันเช่นนี้ แต่ก่อนนั้นต้องเล่นกันอย่างครึกครื้นจนถึงบ่ายจึงค่อยกลับ