กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คุณหนูสี่ ข้าชอบเจ้า”
“วันนั้นที่เจ้ามาที่เรือนซื่อจื่อของข้า ข้าเห็นเจ้าก็ชอบเจ้าแล้ว”
“ข้าโตมาจนป่านนี้ไม่เคยมีใจเต้นเช่นนี้มาก่อน ข้าไม่เคยชอบใครมากขนาดนี้ ข้าอยากเห็นเจ้าในทุกขณะเวลา ข้าอยากมีชีวิตอันไร้ขีดจำกัดเพื่อที่ข้าจะได้อยู่เคียงข้างเจ้าไปตลอด ข้าอยาก… ครอบครองเจ้าไว้แต่ผู้เดียว ไม่ยอมให้ผู้ใดหมายปองเจ้า”
“ทว่าเมื่อปีก่อนข้าล้มป่วย เป็นโรคที่รักษาไม่หาย”
“โรคของข้าทำให้ข้าต้องถอยห่างจากเจ้า ข้ายิ่งชอบเจ้ามากเท่าไร ก็ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้เจ้ามากเท่านั้น”
“ข้ารู้ดีกว่าผู้ใดว่าข้าไม่คู่ควรกับเจ้า”
“ข้าบอกตัวเองมาตลอดว่า หญิงงามเช่นเจ้าไม่ควรถูกข้าทำให้ต้องเสียอนาคตไปทั้งชีวิต เช่นเจ้าไม่ควรถูกคนอายุสั้นเช่นนี้รบกวน ยังไม่ทันพ้นช่วงน้ำผึ้งพระจันทร์ ก็ต้องประคองโลงส่งข้าลงหลุม แล้วเป็นแม่ม่ายไปทั้งชีวิต…”
“ข้าบอกตัวเองว่า ข้าไม่ควรเป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นนั้น ข้าควรถอยห่างจากเจ้า ให้เจ้าได้พบชายที่มอบความสุขให้เจ้าได้จริง ๆ อยู่เป็นเพื่อนเจ้าอย่างยาวนาน”
“ทว่าเหตุผลของข้ามันบังคับหัวใจของข้าไม่ได้”
“ข้าอุตส่าห์บอกตัวเองอย่างพยายามถึงเพียงนั้น ข้าอุตส่าห์ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่าจะไม่เข้าใกล้เจ้า แต่พอได้ยินเสียงเจ้า พอได้เห็นรอยยิ้มเจ้า หัวใจข้าก็อดเข้าใกล้เจ้าไม่ได้”