กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวิ๋นเสาลอบมองฮูหยินเจียงที่เบิกตาโต ในใจรู้สึกผิดสุด ๆ
นางก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา “ท่านแม่ไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ท่านได้ยิน หรือว่าฟังไม่ชัดกันแน่ ถ้าฟังไม่ชัด ลูกสาวเล่าให้ท่านฟังอีกครั้งดีหรือไม่เจ้าคะ”
ฮูหยินเจียงสูดลมหายใจลึก แล้วกัดฟันถามอย่างดุดัน “เจ้าว่า เมิ่งซิงเหอแสดงความในใจกับเจ้าแล้วหรือ”
เจียงอวิ๋นเสาก้มหน้าเอ่ย “อืม” อย่างไม่มีเรี่ยวแรง
ฮูหยินเจียงยกมือกดตรงหัวใจแน่น แล้วกัดฟันถามต่ออย่างยากลำบาก “เขายังแสดงความในใจกับเจ้าต่อหน้าธารกำนัล ต่อสายตาผู้คนมากมาย ต่อหน้าตระกูลขุนนางผู้มีอำนาจที่คุ้นเคยกันมากมายเช่นนั้นด้วยหรือ”
เจียงอวิ๋นเสาทอดสายตาลงต่ำ “อืม” อีกครั้ง
ฮูหยินเจียงโกรธจนอยากเป็นลมไปต่อหน้าต่อตา
นางเอ่ยอย่างดุดัน “หน้าไม่อายเกินไปแล้ว! หน้าไม่อายเกินไปแล้วจริง ๆ! ซื่อจื่อทั้งคนเหตุใดจึงต่ำช้าไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้ ถึงกับเลือกจงใจแสดงความในใจกับเจ้าในที่ที่คนรู้จักเยอะเช่นนั้น เขาจงใจ เขาต้องการให้เจ้าหมดทางแต่งกับผู้อื่น ต้องแต่งกับเขาแต่เพียงผู้เดียว!”
ฮูหยินเจียงยิ่งพูดยิ่งโกรธ นางกำแขนบุตรีคนเล็กแน่น เสียงสูงขึ้นอีกระดับ “เสาเอ๋อร์ เจ้าบอกข้า เมิ่งซิงเหอเขาพูดกับเจ้าอย่างไร เขาได้พูดอะไรต่อหน้าผู้คนที่ทำลายชื่อเสียงเจ้า บังคับให้เจ้าต้องแต่งกับเขาหรือไม่”
เจียงอวิ๋นเสาเงยหน้าขึ้นมองฮูหยินเจียงอย่างไร้เดียงสา