เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฮยฉิวพุ่งเข้ามาขวางหน้าเจียงอวิ๋นเสาทันที
“โฮ่ง!”
เมื่อเห็นเจียงอวิ๋นเสาจะไป มันที่เล่นจนสนิทกับเจียงอวิ๋นเสาแล้วก็ใชุ้้งเท้าโอบขาของเจียงอวิ๋นเสาไว้โดยตรง แล้วนอนกลิ้งอยู่บนพื้นทำเป็นตื้อดึงดัน ไม่ยอมให้เจียงอวิ๋นเสาจากไป
“เชื่อฟังหน่อย รอข้าอยู่นี่!”
ตงฟางจิ่งเช่อหัวเราะพลางปลอบเจียงอวิ๋นเสา อาศัยจังหวะที่สัตว์เลี้ยงรักเอาเรื่องช่วยได้อย่างเต็มที่ เขายกชายเสื้อคลุมขึ้นอย่างงดงาม จากนั้นปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ก็ทะยานกายขึ้นไป กระโดดเพียงไม่กี่ครั้งก็มาถึงยอดไม้
เขาก้มตัวหยิบว่าวขึ้นมา แล้วหมุนกายกลับลงมาหน้าเจียงอวิ๋นเสาอีกครั้ง
การไปกลับชุดนี้ ช่างมีเสน่ห์จนหาที่เปรียบมิได้
“ว้าว! พี่ชายหล่อมาก!”
เด็ก ๆ ที่ยืนมุงดูอยู่ไม่ไกลต่างตื่นเต้นจนร้องว้าวกันเสียงดัง ต่างแย่งกันปรบมือทีละคน
ปรบมือยังไม่พอ พวกเขายังพากันเข้ามาเสือกเรื่องสนุกอีก ร้องเสียงดังว่า—