กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวิ๋นเสากะพริบตา “เช่นนั้น ซ่งอู๋หยาก็อยู่บ้านคนเดียวหรือเจ้าคะ? เบื้องบนไม่มีพ่อแม่คอยควบคุม ข้างกายก็ไม่มีพี่น้องคอยชี้มือชี้ไม้?”
จางเยียนหรานยกมุมปาก “ใช่เจ้าค่ะ มารดาของเขาให้กำเนิดเขาเพียงคนเดียว ส่วนบิดาของเขาถึงจะมีอนุภรรยาหนึ่งคน แต่อนุภรรยาผู้นั้นพาบุตรชายอนุวัยหกขวบติดตามจงหย่งปั๋วไปประจำที่ตำแหน่งตลอด ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นในจวนใหญ่โตเช่นนั้น เขาคนเดียวเป็นผู้ตัดสินใจ เวลามีเทศกาลก็เขียนจดหมายถึงบิดาแท้ ๆ กับน้องชายที่อยู่ไกลริมทะเล ส่งของขวัญสักหน่อยก็พอ”
แววตาของเจียงอวิ๋นเสาไหววูบเล็กน้อย
ฟังดูแล้วช่างดีจริง ๆ เสียกระมัง
แต่ทว่า…
นางได้พบเมิ่งซิงเหอก่อนแล้ว