กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จางเยียนหรานจ้องมองเจียงซื่อหรง
โอ๊ะ
ยังจะโมโหจนตาเหลือกอีก
ช่างเล่นไม่เป็นเสียจริง
คิดว่าคำพูดของนางแทงใจเกินไปหรือไร แต่ก่อนตอนที่ปกป้องหลิ่วอีอีแล้วเอาแต่ตำหนินางทุกเรื่อง ทำไมไม่รู้ว่าคำพูดแบบนั้นมันเกินไปเล่า
เฮ่ย นางผิดตรงไหนกัน นางเมื่อครู่เพียงแต่คืนคำที่ผู้อื่นเคยพูดไว้ให้ครบถ้วนเท่านั้นเอง
จางเยียนหรานมองดูความโกรธของเจียงซื่อหรงอย่างพอใจ พลางเอ่ยอย่างเนิบ ๆ ว่า “ข้าบอกเจ้านะ เจ้าอย่าเพิ่งมาโมโหใส่ข้าเลย ข้าพูดคำไหนว่าเจ้าแย่กัน? เจ้าไม่แย่เลยสักนิด ไม่แย่เลยจริง ๆ เพียงแต่ว่าคนผู้นั้นเป็นทั่นฮวาฝ่ายบู๊เชียวนะ เป็นลูกหลานขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์เชียวนะ จริง ๆ ไม่ใช่เพราะเจ้าแย่ แต่เพราะเขาเก่งเกินไปต่างหาก—”
“……”
เจียงซื่อหรงแทบจะพ่นโลหิตออกมาทันที