กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฮูหยินเจียงจูงเสิ่นอวิ๋นซูเดินนำหน้า แล้วโบกมือเรียกสะใภ้กับบุตรสาวให้ตามมาให้เร็ว ๆ
จางเยียนหรานถามเสียงเบา “ท่านแม่กำลังหลบใครกันเจ้าคะ”
เจียงอวิ๋นเสาก้มหน้าอดขำ “คงจะ...หลบคนข้างบ้านกระมังเจ้าค่ะ...”
จางเยียนหรานคล้องแขนเจียงอวิ๋นเสา พูดหยอกล้อ “ดูท่าทีของท่านแม่เราสิ พรุ่งนี้ท่านแม่คงไม่พาเจ้าไปพักที่วัดวาอารามสักสองสามเดือน หรือกลับบ้านเกิดไปอยู่สักสองสามเดือน รอให้ซื่อจื่อข้างบ้านสิ้นใจแล้วค่อยกลับมากระมัง”
เจียงอวิ๋นเสาอึ้งไปครู่หนึ่ง
นางเงยหน้ามองจางเยียนหราน “คงไม่ถึงขั้นนั้นกระมังเจ้าคะ”