กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวิ๋นซูไม่รู้สึกเลยว่าเจ้าไร้ประโยชน์นั้นฟังดูไม่ดีตรงไหน เขากะพริบตาปริบ ๆ พยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “ใช่แล้ว พี่สาวชอบเรียกข้าว่าเจ้าไร้ประโยชน์ เพราะข้าอยากเป็นเจ้าไร้ประโยชน์ที่ถูกพี่สาวตามใจไปทั้งชาติ!”
เขาก้มมองลูกสุนัขในอ้อมแขน พูดอย่างร่าเริง “เจ้าไร้ประโยชน์ เจ้าโชคดีแล้วนะ ต่อไปเจ้าจะเป็นเหมือนข้า จะถูกพี่สาวของข้าอุ้มไว้ในอุ้งมือและทะนุถนอม!”
เจียงอวิ๋นเสาอดขำไว้ พยักหน้ารัว ๆ “ใช่แล้ว ๆ คนที่ได้เป็นเจ้าไร้ประโยชน์อย่างมีความสุขนั้น ใครบ้างเล่าที่ไม่ใช่คนที่ถูกทางบ้านตามใจจนขึ้นฟ้า? หากในบ้านไม่มีใครตามใจ ใครจะยังมีสิทธิ์เป็นตัวไร้ประโยชน์เล่า?”