กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่ทันให้บุตรีได้เอ่ย ฮูหยินเจียงก็โบกมือพูดว่า “เจ้าเอาแต่คิดเช่นนั้นไม่ได้เลย! ท่านพ่อของเจ้าเคยบอกว่า เวลาที่เขาคุกเข่าต่อฝ่าบาทนั้นยังมากกว่าคุกเข่าต่อท่านพ่อท่านแม่อีก ตอนเด็ก ๆ เขาคุกเข่าต่อท่านพ่อท่านแม่แล้วยังยื่นมือขอเงินขอของจากท่านได้ แล้วเหตุใดจึงจะขอจากฝ่าบาทไม่ได้เล่า? เขาต้องพยายามให้ถึงขั้นที่ ไม่มีศีรษะใดที่ก้มลงไปแล้วก้มหาเปล่า!”
นางพูดอีกว่า “ท่านพ่อของเจ้ายังบอกอีกว่า การยื่นมือขอของจากฝ่าบาทและเหล่าองค์ชายที่มั่งคั่งเหลือล้นอย่างเปิดเผยตรง ๆ นั้น ดีกว่ายื่นมือไปรีดไถจากราษฎรที่กินก็ไม่อิ่มนุ่งก็ไม่พอเป็นไหน ๆ ใช่หรือไม่? ไม่ขอก็เสียเปล่า อย่างไรของของราชสำนักก็กองอยู่ในคลัง สุดท้ายก็เน่าเปื่อยแล้วถูกเอาไปทิ้งเอาไปเผา”
“……”