กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตลอดทั้งคืนเมิ่งซิงเหอจมอยู่ในความฝันแบบ “เริ่มต้นด้วยความยินดี จบลงด้วยโศกนาฏกรรม” เช่นนี้
ครั้นรุ่งขึ้นตื่นมา เมิ่งซิงเหอกลับลุกจากเตียงไม่ได้อยู่นาน
เขาเหมือนเพิ่งเสร็จสิ้นการเดินทัพหนึ่งแสนลี้ เอนกายพิงหมอนอย่างอ่อนแรง กระทั่งเส้นผมก็ยังเผยความเหนื่อยล้าออกมา
ขนตางามดั่งขนอีกาสั่นระริก เขาลืมตาขึ้นมองแสงยามเช้าที่สาดลอดลายฉลุหน้าต่างเข้ามา ชั่วขณะถัดมาก็หลับตาลงอีกครั้ง
นิ้วมือที่ข้อกระดูกชัดเจนของเขาแตะลงที่อก กายทั้งหมดยังจมอยู่กับความโศกเศร้าฝังลึกในความฝันนั้น ที่ได้สูญเสียคนรักและถูกฝังลงดินอย่างโดดเดี่ยว
เขาไม่เพียงแต่โศกเศร้า หากยังรู้สึกใจหายวาบอยู่บ้าง