กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซานชีโกรธจนอยากปาจานทิ้งแล้วปีนกำแพงไปต่อปากต่อคำกับเฉี่ยวเหนียงเดี๋ยวนั้น ทว่าขณะนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะกลั้น ๆ ดังมาจากด้านหลัง
เขาหันกลับไปก็เห็นซื่อจื่อใจดำของเขาได้ลืมตาขึ้นแล้ว กำลังกำหมัดแนบปากกลั้นหัวเราะอยู่
พอนึกขึ้นได้ว่าต้นเหตุที่ทำให้เฉี่ยวเหนียงเข้าใจเขาผิดก็คือท่านซื่อจื่อ ซานชีก็รู้สึกคับแค้นใจเหลือเกิน
เขาก้าวยาวไปข้างเก้าอี้โยก แล้วเอ่ยอย่างหงุดหงิด “ท่านซื่อจื่อยังหัวเราะอีกหรือขอรับ! หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าน้อยจะถูกยัยเฉี่ยวเหนียงที่หลงตัวเองคนนั้นเข้าใจผิดว่าข้าน้อยชอบนางได้อย่างไร”