กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซานชีเห็นว่าเฉี่ยวเหนียงไม่เชื่อคำพูดของเขาเลย แถมยังมองเขาด้วยสายตาเวทนาอย่างนั้น เขาแทบจะคลุ้มคลั่งแล้ว
อ๊า อ๊า อ๊า โลกนี้มีคนหลงตัวเองขนาดนี้ได้อย่างไรกัน!
คิดเข้าข้างตัวเองอยู่ได้ น่ารำคาญจริง ๆ!
เขาไม่มีเวลาไปรักษาท่วงท่าของสุภาพบุรุษที่เรียนรู้มาจากซื่อจื่ออีกต่อไป ชี้นิ้วไปที่เฉี่ยวเหนียงแล้วตะโกนลั่น!
“เจ้าเป็นบ้าก็ไปหาหมอเสีย! ข้าบอกแล้วว่าไม่ชอบเจ้า ไม่ชอบเจ้า ไม่ชอบเจ้า! อย่ามองข้าด้วยสายตาเวทนาเช่นนี้! หญิงที่ข้าชอบดีกว่าเจ้าหมื่นเท่า! ข้าไม่ต้องการความเวทนาจากเจ้า!”