กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เอ๊ะ”
เขาหรี่ตายิ้ม พลางรับคำอย่างอ่อนโยน พลางยกมือโบกให้เจียงอวิ๋นเสาเบา ๆ “คุณหนูสี่เช้าดีขอรับ”
เจียงอวิ๋นเสายิ้มตาหยีพูดว่า “ไม่เช้าแล้วเจ้าค่ะพี่เมิ่ง พวกข้ากินข้าวเช้ากันจนหมดแล้ว เจ้ากินหรือยังเจ้าคะ”
เมิ่งซิงเหอยิ้มตอบ “กินแล้วขอรับ”
เจียงอวิ๋นเสารับคำอย่างว่าง่าย “อือ” หนึ่งที
นางก้มลงมองเจียงหานซงแวบหนึ่ง แล้วมองเมิ่งซิงเหออย่างลังเลพูดว่า “พี่เมิ่ง ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า เจ้ามีเวลาฟังบ้างหรือไม่เจ้าคะ”
เมิ่งซิงเหอมองสาวน้อยผู้อ่อนนุ่มน่ารักผู้นี้ ในใจคิดว่า เขาจะมีเวลาไม่มีได้อย่างไรกัน
การอยู่เป็นเพื่อนคุยกับสาวน่ารักที่ถูกชะตาด้วยนั้น เขามีเวลาเหลือเฟือเลย