กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาจ้องมองกำแพงเรือนอย่างเงียบ ๆ เนิ่นนาน เนิ่นนาน เมิ่งซิงเหอก็พลันหัวเราะขื่น ๆ ออกมาเสียงหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ดึงสายตากลับคืน
เขาหลับตาลง
บางที เมื่อคืนเขาอาจล่วงเกินเกินเลยไปจริง ๆ
คุณหนูสี่เพียงอยากได้ปิ่นคืนเท่านั้น จึงยอมอยู่เป็นเพื่อนคุยกับคนลวนลามสตรีที่ปีนกำแพงอย่างเขามากไปสักสองสามคำ เขาเองที่หลงคิดไปว่าพวกเขาคุยกันถูกคอ เขาเองที่คิดไปเอง ถึงกับเฝ้าคาดหวังว่าจะได้พบกันอีกในวันนี้
บัดนี้ นางถึงกับเสริมกำแพงเรือนให้แข็งแรงเพื่อเตือนเขาแล้ว ต่อไปเขา...
ต่อไปเขาจะไม่ปีนกำแพงนั้นอีก ไม่ล่วงเกินเกินเลยอีกแล้ว
“ท่านซื่อจื่อ ถึงเวลากินยาแล้วขอรับ”
ซานชีเด็กรับใช้ถือชามยาสีน้ำตาลเข้มเดินเข้ามา