กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นางก้มหน้าทำเป็นเขินอาย เอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านแม่ อย่าพูดเรื่องนี้เลยเจ้าค่ะ ข้าเขินอาย ข้าเพิ่งกลับบ้าน ยังอยากอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อท่านแม่ให้มากกว่านี้ ยังไม่อยากหาสามี…”
ฮูหยินเจียงยิ้มจนหุบปากไม่ลง “ดี ดี ดี เสาเอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อท่านแม่อีกหน่อย อีกสองปีเราค่อยเจรจาสู่ขอกัน!”
เจียงอวิ๋นเสาหน้าแดงก้มหน้ากินข้าวคำเล็ก ๆ เป็นครั้งคราวยังคีบอาหารที่ถูกปากให้น้องชายบ้าง
เมื่อเห็นน้องชายได้รับความเอ็นดูจากทุกคนจนคีบอาหารให้ จนชามเล็ก ๆ แทบจะวางไม่ลง น้องชายร้อนใจจนได้แต่ก้มหน้ากินคำโตอย่างจริงจังและขยันขันแข็งยิ่งนัก นางอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
ซูเอ๋อร์ของนาง ช่างเชื่อฟังจริง ๆ
……
หลังกินข้าวเสร็จ ฮูหยินเจียงและจางเยียนหรานก็พาสองพี่น้องเจียงอวิ๋นเสาไปเลือกเรือน