กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมิ่งซิงเหอเลิกคิ้ว คว้าปิ่นไว้สองมือแล้วดึงออก ท่อเงินเล็ก ๆ ด้านนอกก็ถูกดึงหลุดออก ปลายปิ่นที่คมกริบและเปล่งประกายเย็นเยียบด้านในก็ปรากฏแก่สายตาของเขา
เขาชูปิ่นขึ้น หรี่ตามอง จ้องปลายที่คมกริบซึ่งส่องประกายใต้แสงแดด
“สีน้ำเงินเรืองแสง มีพิษร้าย ปลายแหลมคม พอจะแทงทะลุหัวใจได้……”
เขามองอยู่เช่นนั้น จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
หญิงสาวที่อ่อนโยนดุจน้ำผู้นั้น กลับพกอาวุธสังหารเช่นนี้ติดตัว
น่าสนใจ
……
เจียงอวิ๋นเสาและจางเยียนหรานเดินออกจากจวนโหว
หันกลับไปมองประตูสีแดงชาดบานนั้น จางเยียนหรานขมวดคิ้วด้วยความกังวล