กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวิ๋นซู่อึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาก็เปล่งประกายวาบขึ้นมา “ดี!”
เขาตื่นเต้นเป็นพิเศษ “ถ้าเช่นนั้นพี่เขยอายุสั้นเช่นนี้ พวกเราจะไปหาที่ไหนกันเล่า?”
เจียงอวิ๋นเสากล่าวเสียงเบา “พี่เมิ่งคือผู้เคราะห์ร้ายที่มีอายุสั้น เขาอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว…”
ดวงตาของเสิ่นอวิ๋นซูสว่างยิ่งขึ้น “ถ้าเช่นนั้นพวกเรา…”
เจียงอวิ๋นเสาหัวเราะกล่าว “เราก็จะได้ตัวเขา”
เสิ่นอวิ๋นซูพยักหน้ารัว ๆ “ดี! ดี ๆ ดีแล้ว! เอาเขาคนนี้แหละ!”
เจียงอวิ๋นเสาบีบหูเล็ก ๆ ของเขา แล้วกล่าวเสียงเบา “ถ้าเช่นนั้นต่อไปเจ้าก็จงไปหาเขาเล่นบ่อย ๆ เจ้าไปหาเขาบ่อยครั้ง ข้าก็จะได้ตามเจ้าไปหาเขาเล่นด้วยกัน แต่ซูเอ๋อร์ เจ้าต้องไม่ให้เขารู้ว่าเหตุที่พวกเราอยากให้เขาเป็นพี่เขยนั้น เพราะเขาเกิดป่วย—”