กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมิ่งซิงเหอยิ้มบาง “ไม่เป็นไร ไม่หนักเลย”
เจียงอวิ๋นเสาแอบชำเลืองมองเมิ่งซิงเหอ
ในใจคิดว่า ไม่หนักก็แปลกสิ ถ้าไม่หนักเจ้าจะดึงข้าจากด้านขวามาไว้ด้านซ้ายหรือ ชัด ๆ ว่าถูกกดทับจนแย่แล้ว เจ้าทนไม่ไหวแล้วต่างหาก…
ยังปากแข็งอีก
มุมปากเจียงอวิ๋นเสาเปื้อนรอยยิ้ม นางกล่าวขอบคุณเมิ่งซิงเหออีกครั้ง “วันนี้ขอบคุณท่านซื่อจื่อที่เมตตารับน้องชายข้าไว้ เขามึน ๆ งง ๆ หาที่ผิด พลอยรบกวนท่านซื่อจื่อเสียแล้ว”
เมิ่งซิงเหอยิ้มกล่าวอีก “ไม่เป็นไรหรอก เจ้าตัวเล็กน่ารักดี ไม่น่ารำคาญเลยสักนิด ไม่ได้รบกวนข้าเลย”