เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 ชัดเจนในความรู้สึก
เปาซีเหรินดูพัดลมที่ดัดแปลงแล้วเสร็จ ก็สั่งทำพัดลมแบบเดียวกับในร้านอาหารไปสามชุด บ้านเขามีคนสามรุ่น รุ่นละเครื่องกำลังพอดี
ซูฮ่าวรับเหมาเฉพาะค่าแรงไม่รวมวัสดุ ค่าวัสดุเปาซีเหรินเป็นคนออก เขาได้เฉพาะค่าฝีมือครึ่งก้วน ตอนนี้กำลังถือเงินมัดจำหนึ่งก้วนที่ได้มาในมือแล้วยิ้มโง่ๆ อยู่คนเดียว
"เป็นอย่างไรบ้าง ขายออกหรือไม่?" หวังซื่อเดินเอื่อยๆ มาจากหน้าร้าน ด้านหน้าปิดร้านเรียบร้อยแล้ว พอเห็นรอยยิ้มโง่งมบนใบหน้าของซูฮ่าวก็รู้ว่าสำเร็จ นางยิ้มกล่าว "ฮ่าวเกอ ต่อไปเจ้าก็เป็นคนมีรายได้แล้ว เงินที่หามาได้ต้องรู้จักวางแผนใช้จ่ายให้ดี"
พูดพลาง นางก็เหลือบมองซ่งสี่เล่อที่ยกม้านั่งมานั่งรับลมอยู่หน้าพัดลม
ซูฮ่าวกำถุงเงินพลางมองตามสายตาของย่า ใบหน้าพลันร้อนผ่าว รีบตอบรับ "ทราบแล้วขอรับท่านย่า"
อากาศเริ่มร้อน เสื้อผ้าของพวกหญิงสาวเปลี่ยนเป็นแบบที่บางและระบายอากาศได้ดีขึ้น ถึงกระนั้น ซ่งสี่เล่อก็ยังเป็นคนที่ขี้ร้อนที่สุดในบ้าน ทำงานครู่เดียวใบหน้าเล็กๆ ก็แดงก่ำ
ได้ยินไต้เฒ่าเล่าว่า สมัยพ่อครัวซ่งยังมีชีวิตอยู่ อากาศร้อนเช่นนี้จะต้องหาทางตั้งอ่างน้ำแข็งไว้ในห้องของสี่เล่อ หากยังรู้สึกร้อน ก็จะสั่งให้บ่าวไพร่ในบ้านผลัดกันเดินตามพัดให้สี่เล่อ
เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมจริงๆ การมาเรียนทำขนมแป้งขาวกับต้าเจี่ยเอ๋อร์ช่วงนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการมาลำบาก