เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 เหมาผักถึงหมู่บ้านซิ่งฮวาอิ๋ง
ไม่นึกเลยว่ายังไม่ทันถึงหมู่บ้านซุนเจีย ก็บังเอิญเจอกับภรรยาของซุนต้าหย่งเข้าเสียก่อน พอไถ่ถามจึงรู้ว่านางกำลังจะกลับหมู่บ้านเดิมเพื่อไปจัดการเรื่องเช่าที่ปลูกผักให้ครอบครัว นางเองก็ถามซูเฟยกลับเช่นกันว่ามาทำธุระอันใด หรือจะมาซื้อเป็ด
พอพูดถึงเรื่องเป็ด ดวงตาของภรรยาซุนต้าหย่งก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ซูเฟยหัวเราะร่าก่อนตอบ "เปล่าหรอกพี่สะใภ้ ข้าอยากมาดูแถวหมู่บ้านพวกท่านว่าพอจะซื้อผักได้หรือไม่ พ่อค้าผักที่ส่งของให้ข้าก่อนหน้านี้เกิดปัญหา ข้าเลยคิดว่าสู้มารับซื้อผักจากหมู่บ้านโดยตรงเสียเลยดีกว่า"
ยามนี้ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว แดดช่วงต้นเดือนสี่เริ่มแผดเผาผู้คน ซูเฟยพูดจบก็เรียกให้นางขึ้นมาคุยกันบนรถ ซูชิงจึงบังคับเกวียนไปจอดพักใต้ร่มไม้ใหญ่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน
ภรรยาซุนต้าหย่งยังนั่งไม่ทันเต็มก้นก็โบกมือปฏิเสธ "แม่นางซู ท่านอย่าเสียเวลาเลย หมู่บ้านของข้าไม่มีผักขายให้ท่านหรอก"
จะว่าไม่มีผักแบ่งให้เลยก็คงไม่ใช่ ชาวไร่ชาวนาก็ปลูกกันทุกบ้านนั่นแหละ เพียงแต่หมู่บ้านซุนเจียทำเลดี มีที่นาไม่น้อย ชาวบ้านจึงปลูกผักไว้แค่พอกินในครัวเรือน หากจะซื้อเยอะๆ คงหาไม่ได้
"เอาอย่างนี้ดีหรือไม่" นางยิ้มเขินๆ "ท่านไปหมู่บ้านซิ่งฮวาอิ๋งกับข้าสิ ที่นั่นเป็นหมู่บ้านปลูกผักขนาดใหญ่ ชาวบ้านส่วนใหญ่ยึดอาชีพปลูกผักเลี้ยงชีพ ต่อให้บ้านไหนไม่ได้ทำขาย แต่ก็ขยันปลูกผักไว้กินเองมากกว่าหมู่บ้านอื่น"