เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 โดนบีบเส้นทางเสบียง
สองพี่น้องเดินออกมาถึงปากตรอก อู๋เป่าก็หาบผักมาถึงพอดี เขาเหงื่อท่วมตัวรีบร้องเรียกซูเฟย "โธ่ แม่นางซู คงไม่ได้กำลังจะไปตามหาข้าหรอกนะขอรับ วันนี้จังหวะไม่ดีจริงๆ มีผักเหลืออยู่แค่นี้ ท่าน... ท่านใช้แก้ขัดไปก่อนเถิดขอรับ"
ปกติอู๋เป่าจะเข็นรถเข็นมาส่งผักเสมอ แต่วันนี้กลับใช้ไม้คานหาบกระจาดมาแค่สองใบ ซูเฟยมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผักเหลือเลือกจากบ้านอื่น ทั้งยังเหลือเพียงครึ่งกระจาด ไม่พอใช้เลยสักนิด
คิ้วเรียวขมวดมุ่นแล้วคลายออก ซูเฟยยิ้มแย้มเช่นเคย "ข้าก็นึกว่าท่านเกิดเรื่องอะไรขึ้น กำลังจะไปดูที่บ้านท่านอยู่พอดี"
สองบ้านติดต่อค้าขายกันมานาน เดือนก่อนบ้านอู๋เป่ามีงานมงคล ซูเฟยยังไปร่วมกินเลี้ยงถึงบ้าน พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ อู๋เป่าก็พลันรู้สึกผิดในใจ หัวเราะแห้งๆ สองที "ที่บ้านไม่มีเรื่องอะไรหรอกขอรับ เพียงแต่วันนี้บังเอิญเจอสมาคมผักคัดผักพอดี ข้าเองก็จนปัญญา ท่านก็ทราบดีว่าผักชั้นดีต้องส่งให้ทางหลวงก่อนเสมอ เรื่องนี้เขียนระบุไว้ชัดเจนในสัญญา"
แรกเริ่มเดิมทีที่ซูเฟยเลือกอู๋เป่าเป็นผู้ส่งผัก ก็เพราะผักที่เขาขายสดใหม่และรูปลักษณ์สวยงาม
คนขายผักในเมืองแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ๆ ประเภทแรกคือชาวสวนปลูกผักเอง นำผักสดจากชานเมืองมาส่งตรง ข้อเสียคือชนิดผักมีไม่มากนัก อย่างไรเสียในยุคโบราณการเพาะปลูกขนาดใหญ่ยังทำได้ยาก แต่ดีตรงที่มั่นคง