เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 130 พินัยกรรมของพ่อครัวซ่ง
โจวฝ่างหูแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ในใจแวบความรู้สึกแปลกประหลาดสายหนึ่ง เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยตนเองโดยไม่ปล่อยให้แม่นางซูรอนาน
ทำเอาเปาซีเหรินหันไปมองโจวโม่ที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ข้างๆ เจ้าเด็กคนนี้... รู้จักแต่กินจริงๆ
โจวโม่กำลังตักน้ำหมูพะโล้แดงคลุกข้าวอยู่ พอเห็นใต้เท้าเปามองมา ก็วางชามลงอย่างลังเล "ข้าน้อยคลุกให้ท่านสักชามด้วยไหมขอรับ"
"กินของเจ้าไปเถอะ ข้าไม่รบกวนเจ้าหรอก"
พูดยังไม่ทันขาดคำ ซูเฟยก็จูงมือซ่งสี่เล่อเดินเข้ามา โจวโม่รีบกลืนข้าวในปากลงคอ ลุกขึ้นคารวะทันที "แม่นางซู แม่นางน้อยซ่ง"
โจวฝ่างเบี่ยงตัวแนะนำเปาซีเหรินให้ซูเฟยรู้จัก "นี่คือท่านลุงของข้า แซ่เปา"
แซ่นี้ไม่ค่อยพบเห็นได้บ่อยนัก ทั้งยังเป็นคนรู้จักของโจวฝ่าง ฐานะของชายวัยกลางคนตรงหน้าแทบไม่ต้องเดาให้ยาก ซูเฟยตาเป็นประกายด้วยความยินดี ผู้ตรวจการเปาอยู่ที่นี่ด้วยก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่
นางรีบพาสี่เล่อเข้าไปคารวะอย่างนอบน้อม "คารวะใต้เท้าเปาเจ้าค่ะ"
ไม่เลว ฉลาดหลักแหลมดี เปาซีเหรินยิ้มพลางผายมือไปยังที่นั่งว่างข้างๆ "แม่นางซูเชิญนั่ง"