เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 129 บทเรียนราคาแพงและแขกไม่รับเชิญ
ลายพระหัตถ์องค์จักรพรรดิ???
มือของภรรยาซ่งซวงเต๋อที่กำลังเอื้อมไปหาม้วนอักษรรีบชักกลับทันที ร่างทั้งร่างแทบยืนไม่อยู่ ผงะถอยหลังกรูดไปหลายก้าว หลบไปยืนข้างสามีด้วยความหวาดผวาไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้อีก
นางเอ่ยแก้เก้ออย่างลนลาน “พูดจาเหลวไหลอะไรกัน องค์จักรพรรดิเพียงแค่ทรงเอ่ยปากชมร้านอาหารสกุลซูเท่านั้น จะทรงพระราชทานลายพระหัตถ์ให้ตั้งแต่เมื่อไร”
ซ่งซวงเต๋อกวาดสายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาลุกลี้ลุกลน มองใบหน้าก่อน ไม่รู้จัก จากนั้นมองเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ ก็ดูธรรมดาสามัญ คงไม่ใช่บุคคลใหญ่โตมีหน้ามีตาอันใดกระมัง
วันนี้พ่อครัวหลวงผังออกจากวังมาเพื่อเรียนทำอาหาร ย่อมไม่สวมใส่ผ้าไหมแพรพรรณหรูหรา เพียงสวมชุดผ้าป่านเนื้อหยาบที่ทนต่อความสกปรก ทว่าถึงอย่างไรก็เป็นถึงพ่อครัวหลวง กลิ่นอายและท่วงท่ารอบกายจึงทำให้สองพี่น้องตระกูลซ่งอดลังเลไม่ได้
ซูเฟยมองผู้มาใหม่ด้วยความประหลาดใจ “พ่อครัวหลวงผัง เหตุใดท่านจึงมาที่นี่ได้เจ้าคะ?”
ซ่งซวงเต๋อเกือบจะหลุดปากตวาดถามออกไปแล้ว ครั้นได้ยินซูเฟยเอ่ยเปิดเผยฐานะของอีกฝ่าย ก็รีบกลืนคำพูดลงคอทันที ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
หากจะถามว่าสมาคมผักห้ามล่วงเกินใครมากที่สุด ย่อมต้องเป็นคนในวังหลวงอย่างแน่นอน
ในวันปกติ สมาคมผักอาจกักตุนวัตถุดิบไว้ต่อรองได้ ต่อให้เป็นพ่อครัวฝีมือฉกาจเพียงใดก็ต้องเกรงใจพวกเขาอยู่หลายส่วน ทว่าไม้นี้ใช้ไม่ได้ผลกับพ่อครัวหลวงอย่างเด็ดขาด