เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 73 แขกไม่ได้รับเชิญบุกเรือนสกุลซู
ฟ้าสางได้ไม่นาน คนบ้านซูก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน แม้อากาศจะหนาวเหน็บ แต่พอได้ขยับตัวทำงาน ร่างกายก็เริ่มอบอุ่นขึ้นมา
ซูซานเกินนั่งอยู่หน้าประตูห้องครัว ใช้เศษไม้ที่เหลือจากการทำตู้เสื้อผ้าและตู้กับข้าวมาต่อเป็น "โต๊ะข้างเตียง" เขาไม่รู้หรอกว่ามันเอาไว้ทำอะไร รู้แค่ว่าต้าเจี่ยเอ๋อร์เรียกชื่อนี้ ไม้ที่เหลือพอจะทำได้สองตัว ให้ต้าเจี่ยเอ๋อร์ตัวหนึ่ง และให้หวังซื่อตัวหนึ่ง
ข้างกายเขาคือซูลี่อวิ๋นที่กำลังพาเผิงเฉี่ยวหลานเก็บถั่วงอก หน้าหนาวอากาศเย็น ถั่วงอกจึงโตช้า นี่เป็นถั่วงอกรุ่นแรกที่เพาะสำเร็จ
หวังซื่อถือไม้เท้ายืนดูอยู่ข้างอ่างไม้ เอ่ยปากชม "มือของอวิ๋นเหนียงยังคงคล่องแคล่วเหมือนเดิม ถั่วงอกนี่เพาะได้งามนัก อาหารชุดวันนี้จะได้มีกับข้าวใหม่ๆ เพิ่มเสียที"
กับข้าวสี่อย่างในอาหารชุด ต่อให้ต้าเจี่ยเอ๋อร์พยายามพลิกแพลงวิธีผัดแค่ไหน แต่ผักหน้าหนาวก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง ช่วงสองสามวันมานี้เฉินซื่อกลับจากขายของก็คาบข่าวจากลูกค้ามาบอกว่ากินแต่อะไรเดิมๆ ชักจะเลี่ยนแล้ว
ถั่วงอกรุ่นนี้จึงเปรียบเสมือนฝนทิพย์ที่ตกลงมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี
ซูลี่อวิ๋นยิ้มตอบ "เพาะถั่วงอกรุ่นแรกสำเร็จ ข้าก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ในที่สุดก็จะได้คืนอ่างล้างผักเสียทีเจ้าค่ะ"
หลายวันมานี้ นางเพาะถั่วเขียววันละสองชั่ง ตอนแรกก็ยึดอ่างล้างผักในบ้านมาใช้หมด จนถูกเฉินซื่อกับฉินซื่อประท้วง ซูซานเกินในฐานะช่างไม้ประจำบ้านจึงจำต้องวางงานในมือชั่วคราว มาสานตะกร้าไม้ไผ่เพิ่มให้อีกหลายใบ ถึงได้พอใช้