เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 คุกกี้หอมฟุ้งตลบซอย
เสียงร้องโหยหวนในห้องครัวเงียบลงกะทันหัน ซูเฟยเดินไปเคาะประตู พอประตูเปิดออก นางก็กวาดตามองสำรวจสองพ่อลูกบ้านเผิง ท่านปู่กับท่านพ่อลงมืออย่างมีขอบเขต ทุบตีแต่ตามเนื้อตัว ไม่ได้แตะต้องใบหน้า ประกอบกับหน้าหนาวใส่เสื้อผ้าหนาเตอะ จึงไม่ถึงขั้นบาดเจ็บสาหัส
ท่านพ่อเผิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่เพราะเกรงกลัวค้อนไม้ในมือซูซานเกิน จึงจำต้องกลั้นโทสะยอมก้มหัว เขานั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนม้านั่งยาว ดวงตาฝ้าฟางมองซูซานเกิน "ดองเอ๋ย เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าจะยกลูกชายคนรองให้เป็นลูกบุญธรรมของน้องชายข้าที่ตายไปก่อนวัยอันควรและไร้ทายาท ตกลงไหม ตอนนี้พวกท่านทั้งทุบตีทั้งด่าทอจนหนำใจแล้ว เรียกอวิ๋นเหนียงออกมากลับบ้านกับพวกเราเถิด นางแต่งเข้าบ้านเผิงมาตั้งหลายปี เป็นคนสกุลเผิงไปแล้ว จะหย่าขาดกันจริงๆ ได้อย่างไร"
มีประโยคหนึ่งที่ท่านพ่อเผิงอยากจะพูดใจจะขาด แต่ไม่กล้าเอ่ย
เขาอยากจะบอกว่าหากหย่ากันจริงๆ ลูกชายเขาก็ใช่ว่าจะแต่งภรรยาใหม่ไม่ได้ แต่อวิ๋นเหนียงปีนี้อายุตั้งสามสิบหกแล้ว นอกจากกลับบ้านเผิง นางก็ไม่มีที่อื่นให้ไปอีก
เผิงซุ่นเต๋อเองก็ถูกซ้อมจนแผนการในใจกระเจิดกระเจิง พอเห็นบิดากำลังเจรจากับคนบ้านซู เขาก็ได้แต่นั่งเงียบกริบอยู่ด้านข้าง ซี๊ดปากลูบคลำตามเนื้อตัวที่ถูกตี แสร้งทำตัวน่าสงสาร ในใจคิดเหมือนบิดาไม่ผิดเพี้ยน
อวิ๋นเหนียงอายุปูนนี้แล้วเทียบกับต้าเจี่ยเอ๋อร์ไม่ได้ กลับบ้านเผิงไปกับเขาต่างหากคือทางเลือกที่ดีที่สุด