เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 สุนัขแสนรู้และเครื่องตีไข่พลังเท้าเหยียบ
"แม่นางซู จะแวะเข้าไปดูไหมขอรับ" เฒ่าไต้ดึงบังเหียนหยุดรถถาม
ซูเฟยมองคนทั้งสองที่หน้าประตูเมือง คุณชายเจิ้งยืนตั้งท่าป้องกันตัวแฝงความโกรธเกรี้ยว ส่วนคุณชายโจวมองไม่เห็นสีหน้าชัดเจน รู้เพียงว่าท่าทางไม่เป็นรองอีกฝ่ายแน่
เมื่อวันก่อนคุณชายชุยเผลอหลุดปากเปิดโปงเรื่องแม่นางเฉินต่อหน้าคุณชายโจว วันนี้ทั้งสองคนมาเผชิญหน้ากันที่นี่...หรือคุณชายเจิ้งจะผูกใจเจ็บที่ถูกคุณชายโจวเปิดโปงเรื่องตนกับแม่นางเฉิน คิดได้ดังนั้น ซูเฟยจึงสั่ง "ไต้เฒ่า ขับรถเข้าไปดูใกล้ๆ เถอะ"
"ขอรับ"
เฒ่าไต้หักหัวรถเลี้ยวเข้าไปทางประตูเฉาเก่า ยิ่งเข้าใกล้ ซูเฟยก็ยิ่งได้ยินบทสนทนาระหว่างโจวฝ่างกับเจิ้งเฉาหมิงชัดเจนขึ้น
"ไม่ผิด เถียนหลูเป็นหมาล่าเนื้อที่ข้าพาไปชานเมืองเมื่อเดือนก่อนจริงๆ แต่มันวิ่งหนีหายไปเอง ข้าไม่ได้เอามันไปทิ้ง" เจิ้งเฉาหมิงยิ้มเยาะอย่างร้ายกาจ สอดมือสองข้างไว้ในแขนเสื้อ เชิดมุมปากเอ่ยเสียดสี "เกิดเป็นหมาบ้านข้า ตายไปก็เป็นสัตว์เดรัจฉานของบ้านข้า! ข้าขอเตือนคุณชายโจวว่าอย่าทำตัวบุ่มบ่ามนัก อย่าแส่หาเรื่องสอดมือไปทั่ว คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน"
พูดจบ เขาก็ยกเท้าเตะหมาดำข้างขาเบาๆ ให้พ้นทาง ปากก็ด่าทอ "ไอ้หมาเวร ไม่ได้เรื่องได้ราว เจ้านายอย่างข้ากำลังจะมีเรื่องมงคล ดันมาโผล่หัวให้เสนียดจัญไรเอาป่านนี้ มีหมาที่ไหนทำตัวแบบนี้บ้าง"
ปากเขาก็ด่าหมา แต่สายตากลับจ้องมองโจวฝ่างอย่างยียวน ท่าทางอวดดีราวกับท้าทายว่าดูซิเจ้าจะทำอะไรข้าได้