เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 สาดน้ำไล่เสนียดและบริการสั่งจองล่วงหน้า
เมื่อวานคนสกุลซูต่างเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน ฉินซื่อหลับเป็นตาย กว่าจะตื่นก็ตอนที่ซูเฟยนึ่งซาลาเปาเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในครัวทันที
"ตายจริง ต้าเจี่ยเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าไม่ปลุกข้า ข้าตื่นสายเสียแล้ว"
ซูเฟยยกลังถึงลงจากเตาอย่างคล่องแคล่ว เอ่ยยิ้มๆ "พี่สะใภ้ ข้าเห็นท่านแม่ยังตัวร้อนอยู่ วันนี้ท่านไม่ต้องออกไปตั้งแผงกับข้าหรอก อยู่บ้านคอยดูแลท่านแม่กับท่านปู่เถิด ฟังเสียงข้าสิ หายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว"
แม้ฉินซื่อจะชอบการออกไปตั้งแผงขายของไม่น้อย แต่นางก็ตระหนักอยู่เสมอว่านี่เป็นกิจการของซูเฟยเพียงผู้เดียว ก่อนหน้านี้ที่ซูเฟยเสียงแหบตะโกนเรียกลูกค้าไม่ได้ นางเพียงออกไปช่วยหยิบจับเท่านั้น ช่วงหลายวันที่ผ่านมาหลังเก็บร้านกลับมา นางก็ยังคงรับงานเย็บปักถักร้อยมาทำเหมือนเดิม
พอได้ยินว่าวันนี้ไม่ต้องออกไปตั้งแผง เส้นประสาทที่ตึงเครียดของฉินซื่อก็ผ่อนคลายลงทันที นางยืนพิงกรอบประตูหาวหวอด "เสียงเจ้าหายดีแล้วจริงๆ รอยช้ำที่ลำคอก็จางลงมากแล้วด้วย แต่ฝนตกติดต่อกันสองวันมานี้ดูประหลาดนัก สู้ให้ฮ่าวเกอช่วยเจ้าเข็นรถไปส่งดีกว่า"
ซูฮ่าวเปรียบเสมือนอิฐก้อนหนึ่งของบ้านสกุลซู ที่ไหนขาดเหลือก็ยกไปอุดตรงนั้นได้เสมอ
ซูเฟยเม้มปากยิ้ม "ดีเจ้าค่ะ รบกวนพี่สะใภ้ช่วยไปปลุกพี่รองให้ข้าทีนะ"
ฉินซื่อจึงวิ่งเหยาะๆ อ้อมเรือนใหญ่ไปยังเรือนทิศตะวันตกเพื่อปลุกคน