เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 รับเทียบเชิญสมใจ
ไม่ไกลจากหอกลอง ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนสองคนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นหน้าแผงซาลาเปาสกุลซูอย่างชัดเจน
เจิ้งฉางในชุดผ้าไหมสีเขียวเข้มลูบไฝมีขนข้างมุมปาก ดวงตาเล็กหยีทอประกายเจ้าเล่ห์ "แปลกนัก เหตุใดเถ้าแก่ลู่ถึงควักป้ายไม้ออกมาเร็วปานนี้? ไหนเจ้าตัวเคยพูดเองว่าหากปล่อยให้แม่นางซูผู้นี้ได้เทียบเชิญผู้มีฝีมือไป สมาคมแป้งคงขายขี้หน้าแย่ไม่ใช่รึ?"
คนผู้นี้คือเถ้าแก่ใหญ่แห่งร้านแป้งทอดสกุลเจิ้ง ส่วนคนข้างกายที่อ้วนท้วนไม่แพ้กัน แต่โครงหน้าคมเข้มคล้ายมีเชื้อสายชาวหู คือจางต้าหยวน เถ้าแก่ร้านขนมเปี๊ยะสกุลจางคนปัจจุบัน
ทั้งสองอายุสามสิบต้นๆ แก่กว่าว่านเป่าทงที่เพิ่งรับช่วงต่อร้านซาลาเปาสกุลว่านเมื่อปีกลายอยู่หลายปี ทั้งยังดูแลกิจการที่บ้านมานานปี จึงไม่ค่อยลงรอยกับว่านเป่าทงที่ยังหนุ่มแน่นเลือดร้อน
สกุลเจิ้งและสกุลจางต่างเป็นร้านใหญ่ที่มีเตาอบเกินห้าสิบเตา ขนาดกิจการใหญ่กว่าร้านค้าระดับสูงทั่วไปในสมาคมแป้งมาก เรื่องที่แผงลอยเล็กๆ อย่างร้านซาลาเปาสกุลซูมาขอเทียบเชิญผู้มีฝีมือ พวกร้านใหญ่แทบไม่มีใครสนใจ
เมื่อวันก่อนพวกเขายังนัดพบกัน และมีความเห็นตรงกันเรื่องแม่นางซูผู้นี้ นั่นคือไม่บอกกล่าวล่วงหน้าก็ไปขอใบอนุญาตเช่าแผงลอยเสียแล้ว ต่อให้นางมีฝีมือเทียบเท่าร้านระดับกลางก็ไม่อาจยอมให้เข้าสมาคมได้ เว้นเสียแต่ว่านางจะเป็นทายาทพ่อครัวหลวงจริงๆ ซึ่งก็เป็นไปไม่ได้ เพราะสมาคมแป้งสืบประวัติสกุลซูมาจนทะลุปรุโปร่งแล้ว เป็นเพียงชาวบ้านต่างถิ่นไร้เส้นสายเท่านั้น